پارتنر فکری، همراهی حرفه‌ای برای فکر کردن است.

او قرار نیست جای تو فکر کند.

قرار است بهتر فکر کردن را برایت ممکن کند.

او با دقت گوش می‌دهد، سؤال می‌پرسد، فرضیاتت را به چالش می‌کشد، تناقض‌ها را نشان می‌دهد و ارتباط‌هایی را که ممکن است در میان حجم افکارت نبینی، به تو برمی‌گرداند.

گاهی فقط یک سؤال کافی است.

گاهی یک مشاهده.

گاهی یک جمله که باعث می‌شود چند ساعت بعد هنوز به آن فکر کنی.

هدف این نیست که پارتنر فکری باهوش‌تر از تو به نظر برسد.

هدف این است که تو خودت را واضح‌تر ببینی.